Igor Janowicz

zobacz wszystkie zdjęcia

Urodził się w 1944 roku w Kijowie. W latach 1966 – 1971 studiował na Instytucie Sztuki Dekoracyjnej we Lwowie, gdzie obecnie mieszka i tworzy. Od 1989 roku, jako członek Związku Artystów ZSRR, Janowicz wziął udział w wielu wystawach związkowych w kraju i za granicą (Austria, Niemcy, USA). W latach 1991- 2016 zorganizował 28 wystaw indywidualnych na Ukrainie, w Polsce, w Niemczech i Austrii. Dodatkowo prace artysty pokazano na ponad 90 wystawach zbiorowych. Dzieła Igora Janowicza znajdują się w wielu kolekcjach prywatnych oraz zbiorach muzealnych w Europie oraz w USA. DagArt Galerie prezentowała twórczość Igora Janowicza na targach sztuki w Belgii (Gandawa) i we Francji (Lille) w latach 2009-2010. Od 2015 roku artysta na stałe związany jest z rzeszowską galerią. Igor Janowicz to twórca abstrakcyjnych obrazów. Artysta sięga po nieprzedstawiający język wypowiedzi, bazuje na spontanicznym typie budowania kompozycji. Jego obrazy wydają się być grą barw plam, linii i dynamicznych układów. Są zapisem emocji i przemyśleń, odzwierciedlają wewnętrzną naturę artysty. Prace Igora Janowicza zawierają ładunek ekspresji wyrażonej językiem malarstwa nieprzedstawiającego. Artysta tworzy zarówno monochromatyczne dzieła, jak i prace, w których głównym elementem kompozycji są ciemne smugi utworzone przez ściekającą i wsączoną w płótno farbę. Janowicz często wzbogaca środki wyrazu o diagonalne układy linii, wprowadzając element ruchu. Płótna wypełnione są dynamicznymi formami. Jest w nich dramatyzm, podkreślony za pomocą kłębiących się linii i gęstniejących rozlewisk farby. Artysta stosuje głównie techniki mieszane na płótnie. Łączy olej, emalię, akryl, spray. Kolorystyka prac utrzymana jest w szarościach oraz barwach ziemi, często ożywiona mocnymi plamami oranżu, żółcieni, czerwieni i błękitów. Bardzo ważną rolę w malarstwie Igora Janowicza odgrywa faktura. Jest ona silnie zróżnicowana, niekiedy wkracza w trzeci wymiar. Artysta często kontrastuje partie wypukłe, przypominające relief, z fragmentami płótna o cienko kładzionej farbie. Światło padające na obrazy zdaje się być przez nie równocześnie wchłaniane, załamywane i odbijane. Faktura większości obrazów naśladuje struktury organiczne, powierzchnie spękanych, naznaczonych destrukcją murów i ścian.