Wacław Onak

Urodził się w 1958 roku w Tarnowie. Studiował na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie otrzymał dyplom w pracowni prof. Juliusza Joniaka. Swoje prace prezentował na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju oraz za granicą. Obrazy Wacława Onaka znajdują się w zbiorach prywatnych w Polsce oraz poza granicami kraju, m.in. we Francji, w Belgii, w Niemczech, w Hiszpanii, w Anglii, w Japonii, w Australii i w Brazylii. Od 10 lat malarz na stałe związany jest z DagArt Galerie. W ramach współpracy dzieła artysty pokazywane były na wielu wystawach w siedzibach galerii we Francji, w Arras i w Lille. Tematyczny repertuar sztuki Onaka obejmuje martwą naturę, pejzaż oraz akt. Podążając za założeniami polskich kolorystów, twórca propaguje wartości czysto malarskie; sztukę, która jest wolna od problematyki filozoficznej, moralnej czy społecznej. Inspiracją dla artysty stała się natura, która jest punktem wyjścia dla tworzenia malarstwa, rządzącego się wartościami formalnymi. Tematy do swoich obrazów często odnajduje we własnym ogrodzie, małopolskim pejzażu. Naczelną wartością plastyczną pozostaje dla Wacława Onaka kolor; intensywny, o odważnych zestawieniach barw ciemnych i jasnych oraz zderzeniach tonów zimnych z ciepłymi. Płótna Onaka wypełnione są bogactwem kolorów. Zróżnicowane tony nie kłócą się jednak ze sobą, mieszanina barw układa się w przyjemną w odbiorze całość. Dzieła charakteryzuje kolorystyczny przepych, który decyduje o ich nastroju. Za pomocą barw, artysta ukazuje różne stany emocjonalne, tj. tajemniczość, łagodność, witalność i melancholia. Obok koloru, o nastroju dzieł decyduje faktura. Pędzel, szpachla, czy dłoń, służą Onakowi jako narzędzia malarskie. Zamaszysty dukt pędzla naprzemiennie stosowany jest z krótkimi pociągnięciami, utrzymanymi w pointylistycznej manierze. Bogata faktura, powoduje niekiedy, iż zarysy wyobrażalnych przedmiotów roztapiają się, wprowadzając tym samym dynamizm do obrazów. Formy rozpływają się w zróżnicowanej, bogatej w impasty materii płótna. Powierzchnie obrazów zdają się drgać i wibrować blaskiem ciepłego światła.